پالان تو را اگر نجویم چه کنم ؟

گردر ره عشق تو نپویم چه کنم ؟

کس لایق مدح نیست ای حضرت خر

من مدح تو را اگر نگویم چه کنم؟

بی رنگ و ریاست خر صداقت دارد!

با صاحب خود میل رفاقت دارد!

براین سخن من همه اذعان دارند

برآدم دزد خرشرافت دارد!

بنویس به لوح باور خیلی ها

زهراست به کام و ساغر خیلی ها 

رفتند به عشق و حال و تفریح و صفا

خیلی نفرات با خر خیلی ها 

بسیار بگو حکایت  خر ها را !

خر بودن بی نهایت خرها را

تعریف بکن شجاعت خرها را

تاجلب کنی حمایت خرها را !

باید زالاغ خوب یادی بکنم

عشق خرکی،خرکیف زیادی بکنم 

گفتی که:«برو چو ابلهان شادی کن»

با اینهمه خر چگونه شادی بکنم؟!

با وعده  و راه چاره برمی گرد یم !

رفتیم ،به یک اشاره بر می گرد یم !

هرچند که از«خر مراد »افتاد یم !

با یک خر نو دوباره برمی گرد یم !

با صوت الاغ نغمه خوانی هیچ است

آواز کریه و آنچه دانی هیچ است 

درمحضرعرعردل انگیز الاغ

کنسرت دل آشوب فلانی هیچ است

با دست ودل خسته تورامی خواهند

عاشق شده پیوسته تورامی خواهند

ای یونجه ی سبز،ای جنیفرلوپز

خرهای زبان بسته تورامی خواهند!!

با گله ی خر رفیق باید بشویم!

اندیشه ور وعمیق باید بشویم

ماها که نویسنده و شاعرهستیم

درکارخران دقیق باید بشویم!!

با ظاهر چند ش آور و گر رفتی !

از کار اداره دایما دررفتی

دارای پرادوی سفیدی شد ه ای

هرچند که در اداره باخر رفتی !!

با حیله و رنگ می توان بالا رفت

با حرف قشنگ می توان بالا رفت

وقتی که مقام کوه ِ کوتاهی شد

با یک خر ِ لنگ می توان بالا رفت

این را یکی از نرّخران فرموده:

تا بوده زمین و آسمان،خربوده

یک کرّه خری جایگزینش شده است

 گردیده اگر نره خری فرسوده!

ای کرّه خری که بهتر از نیسانی

محکم تر و دلنشین تر از پیکانی!

چون مردم روستا خریدند تو را

بستند به دُمب ! تو نظرقربانی

ای فاقدِ فکر و تحتِ تاثیرِ علف

ای زُل زده بر پیرهنِ زیرِ علف

خر هستی و یک عُمر فریبَت دادند
با یونجه و کاه و رنگ و تصویرِ عَلف

ای خرهمه عمر مست و نالان توام !

درسالن انتظار و دالان توام !

تا رهگذران خر، ندزدند تو را

آویخته و دست به پالان توام

می گویم و از بیان فکرم غم نیست

موجود بدون غصّه در عالم نیست

هر چند پر از غم اند روشنفکران

اندوه الاغ های عالم کم نیست 

در آخور و پیش در خرابی کرده

بر هیکل«مش صفر»خرابی کرده

 دارند دو گوش گاو را می بُرّند

با اینکه جناب خَر خرابی کرده

در سینه شهر شور و عشق و شرر است

شادیّ و سرور و خنده در هر گذر است 

باور بکند هر کسی این حرفم را 

یا دشمن مردم است یا اینکه خر است

خر پول و عزیز و نو نوارت کردند

بیکار شدیّ و کاردارت کردند

بر دوش تو است بارِ مسوولیّت

رندان زمانه باردارت کردند !!

پوسیده همه پنجره و دَرهامان

از حِرص و دروغ پُر شده سَرهامان

 با اینهمه خیلی مترقّی هستیم

دارند سواد و دکترا خرهامان !

ای عمر تو هفتاد وَ یا یکصد وهفت

ای گرم شده ز آتش هیزم و نفت

تصویر تو در جهان گوناگون چیست؟

آمد خرکی به دشت جفتک زد و رفت

ای دوست تو از قبیله ی قلب منی        

  دارایی و مایه تیله ی قلب منی

افسار خودت را به دلم کوبیدی      

عمریست که در طویله ی قلب منی!!

از غصه فرو ریخته موی سرمن

غم موج زند به ساحل دفترمن

بی علم و ادب همیشه کیفش کوک است 

شاد است همیشه باجناق خرمن!

از یار به یادِ یار قانع باشی

از تار به عکسِ تار قانع باشی

چون یونجه گران شدست ای کُرّه الاغ!

باید پس از این به خار قانع باشی

با اسب  و خر و گاو عروسی  کردن،

با مار سیاه  دیده بوسی  کردن،

بهترکه برای  لقمه ای  نان  شب  و روز

عادت  بکنی  به  چاپلوسی  کردن

از کل جهان ناحیتش بیشتر است

از تهنیتش،تسلیتش بیشتر است

ایران که سَرای حادثات است در آن

با خر بروی امنیتش بیشتر است

گر آدمی از سران دِه خواهی شد

یا جزء ستمگرانِ دِه خواهی شد

 از خاکِ سیاه و سخت خواهی رویید

روزی علفِ خران دِه خواهی شد

از شد ّت غم قبیله را گم کرده!

دارایی و مایه تیله را گم کرده!

از بس که به خر فشار وارد شده است

 بیچاره درطویله را گم کرده!

از بینش و عقل برحذر باید بود

خوشحال و بدون دردسر باید بود!

ضرب المثلی ساخته ام گوش کنید

جایی که همه خرند خر باید  بود

از پست  و مقام عذر او خواسته شد

ازشوکت و اعتبار او کاسته شد  

خردزد،شتردزد در آمد از آب 

«گل بود و به سبزه نیز آراسته شد»